incomber

Conjugaison complète du verbe incomber à l'indicatif, au conditionnel, au subjonctif, à l'impératif et au participe. Modèle aim:er, auxiliaire avoir, 1er groupe.

Modèle: aim:er

Fiche grammaticale du verbe incomber

Définition

  1. Être imposé à quelqu'un en parlant d'une Charge, d'un devoir, d'une responsabilité qui retombe sur lui.

Exemples d'usage

C'est à lui que cette tâche incombe.

Il ne s'effraya pas de la lourde charge qui lui incombait.

C'est à vous qu'il incombe de faire cette démarche.

1e groupe — modèle aim:er

Les verbes du premier groupe forment la catégorie la plus régulière et la plus nombreuse du français : plus de 90 % des verbes y appartiennent. Leur conjugaison suit un modèle prévisible, ce qui en fait le point de départ naturel de tout apprentissage. Attention tout de même : quelques verbes en -er présentent des particularités orthographiques (cédilles, accents, doublement de consonne).

Auxiliaire : avoir

Ce verbe se conjugue avec l'auxiliaire avoir aux temps composés, comme plus de 90 % des verbes français. Avec avoir, le participe passé ne s'accorde pas avec le sujet ; il s'accorde uniquement avec le complément d'objet direct lorsque celui-ci est placé AVANT le verbe (cf. « les lettres que j'ai écrites »).

Exemple d'emploi

« C'est à lui que cette tâche incombe. »

Conseil : la clé de la conjugaison française est la régularité. Conjuguez ce verbe à voix haute au présent, passé composé et futur chaque jour pendant une semaine ; la forme deviendra automatique. C'est le « testing effect » démontré par Roediger & Karpicke (2006).

Note linguistique

La terminaison -er est héritée de la première conjugaison latine en -are (amare → aimer, cantare → chanter). C'est la conjugaison « vivante » du français : tous les néologismes verbaux adoptent automatiquement ce modèle (googler, tweeter, scroller).

Indicatif

Présent

Conjugaison — Présent
j'incombe
tuincombes
ilincombe
elleincombe
onincombe
nousincombons
vousincombez
ilsincombent
ellesincombent

Imparfait

Conjugaison — Imparfait
j'incombais
tuincombais
ilincombait
elleincombait
onincombait
nousincombions
vousincombiez
ilsincombaient
ellesincombaient

Futur simple

Conjugaison — Futur simple
j'incomberai
tuincomberas
ilincombera
elleincombera
onincombera
nousincomberons
vousincomberez
ilsincomberont
ellesincomberont

Passé simple

Conjugaison — Passé simple
j'incombai
tuincombas
ilincomba
elleincomba
onincomba
nousincombâmes
vousincombâtes
ilsincombèrent
ellesincombèrent

Passé composé

Conjugaison — Passé composé
j'ai incombé
tuas incombé
ila incombé
ellea incombé
ona incombé
nousavons incombé
vousavez incombé
ilsont incombé
ellesont incombé

Plus-que-parfait

Conjugaison — Plus-que-parfait
j'avais incombé
tuavais incombé
ilavait incombé
elleavait incombé
onavait incombé
nousavions incombé
vousaviez incombé
ilsavaient incombé
ellesavaient incombé

Futur antérieur

Conjugaison — Futur antérieur
j'aurai incombé
tuauras incombé
ilaura incombé
elleaura incombé
onaura incombé
nousaurons incombé
vousaurez incombé
ilsauront incombé
ellesauront incombé

Passé antérieur

Conjugaison — Passé antérieur
jeeus incombé
tueus incombé
ileut incombé
elleeut incombé
oneut incombé
nouseûmes incombé
vouseûtes incombé
ilseurent incombé
elleseurent incombé

Conditionnel

Présent

Conjugaison — Présent
j'incomberais
tuincomberais
ilincomberait
elleincomberait
onincomberait
nousincomberions
vousincomberiez
ilsincomberaient
ellesincomberaient

Passé

Conjugaison — Passé
j'aurais incombé
tuaurais incombé
ilaurait incombé
elleaurait incombé
onaurait incombé
nousaurions incombé
vousauriez incombé
ilsauraient incombé
ellesauraient incombé

Subjonctif

Présent

Conjugaison — Présent
que j'incombe
que tuincombes
qu'ilincombe
qu'elleincombe
qu'onincombe
que nousincombions
que vousincombiez
qu'ilsincombent
qu'ellesincombent

Imparfait

Conjugaison — Imparfait
que j'incombasse
que tuincombasses
qu'ilincombât
qu'elleincombât
qu'onincombât
que nousincombassions
que vousincombassiez
qu'ilsincombassent
qu'ellesincombassent

Passé

Conjugaison — Passé
que j'aie incombé
que tuaies incombé
qu'ilait incombé
qu'elleait incombé
qu'onait incombé
que nousayons incombé
que vousayez incombé
qu'ilsaient incombé
qu'ellesaient incombé

Plus-que-parfait

Conjugaison — Plus-que-parfait
que jeeusse incombé
que tueusses incombé
qu'ileût incombé
qu'elleeût incombé
qu'oneût incombé
que nouseussions incombé
que vouseussiez incombé
qu'ilseussent incombé
qu'elleseussent incombé

Impératif

Présent

Conjugaison — Présent
(tu)incombe
(nous)incombons
(vous)incombez

Passé

Conjugaison — Passé
(tu)aie incombé
(nous)ayons incombé
(vous)ayez incombé

Participe

Présent

Conjugaison — Présent
incombant

Passé

Conjugaison — Passé
[s] m.incombé
[p] m.incombés
[s] f.incombée
[p] f.incombées

Rédigé par

SM

Stéphanie Monteiro

Ingénieure Linguiste & IA

Ingénieure NLP diplômée de l'IDMC (Lorraine), ancienne du CNRS-ATILF spécialisée en morphologie verbale française. Elle garantit la rigueur linguistique du moteur de conjugaison.

  • NLP & Morphologie Verbale
  • Machine Learning / Deep Learning
  • Linguistique Computationnelle

Grand Est, France — Voir le profil complet